پژوهش حاضر با هدف بررسی توانش کاربردشناختی به‌عنوان یکی از مؤلفه‌های اساسی توانش ارتباطی و نیز واکاوی کم‌توجهی نسبی به این مؤلفه در دوره‌های انگلیسی برای اهداف ویژه انجام شد. همچنین، این مطالعه در پی آن بود که اثربخشی آموزش زبان مبتنی بر تکلیف را در پرورش توانش کاربردشناختی زبان‌آموزان ایرانیِ ESP بررسی کند. بدین منظور، ۶۰ زبان‌آموز ایرانیِ انگلیسی برای اهداف ویژه، شامل ۳۰ مرد و ۳۰ زن در سطوح متوسط و فرا متوسط، با استفاده از آزمون تعیین سطح سریع آکسفورد، از میان دو آموزشگاه زبان در زاهدان، ایران، انتخاب شدند. سپس شرکت‌کنندگان به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه، هر یک شامل ۳۰ نفر، جای‌دهی شدند. این پژوهش با بهره‌گیری از طرح نیمه‌آزمایشی پیش‌آزمون ـ پس‌آزمون با گروه گواه انجام گرفت. گروه آزمایش تحت آموزش زبان مبتنی بر تکلیف قرار گرفت؛ آموزشی که بر پایه سه مرحله اصلی رویکرد تکلیف‌محور، یعنی پیش از تکلیف، حین تکلیف و پس از تکلیف، طراحی و اجرا شد. در مقابل، گروه گواه آموزش را به شیوه سنتی دریافت کرد. برای سنجش توانش کاربردشناختی، از آزمون توانش کاربردشناختی به‌عنوان ابزار پیش‌آزمون و پس‌آزمون استفاده شد. یافته‌ها، بر اساس نتایج آزمون تی زوجی، نشان داد که گروه آزمایش در توانش کاربردشناختی پیشرفت معناداری داشته است، در حالی که گروه گواه تنها بهبودی اندک را تجربه کرده است. افزون بر این، نتایج آزمون تی مستقل نشان داد که میان مردان و زنان در فرایند رشد توانش کاربردشناختی تفاوت معناداری وجود ندارد و سطح معناداری بیش از ۰٫۰۵ بود. در مجموع، یافته‌های این پژوهش حاکی از آن است که آموزش زبان مبتنی بر تکلیف رویکردی مؤثر برای ارتقای توانش کاربردشناختی زبان‌آموزان است. در پایان، دلالت‌ها و پیشنهادهایی برای حوزه آموزش و پژوهش‌های آتی ارائه شده است.