آموزش زبان ارتباطی (CLT) روشی است که بر تعامل و ارتباط واقعی در فرایند آموزش و یادگیری تأکید دارد. این رویکرد با ترغیب زبان‌آموزان به استفاده فعال و پرنشاط از زبان در موقعیت‌های معنادار، شرایط یادگیری جذاب‌تر و کاربردی‌تری را فراهم می‌کند. این پژوهش با روش ترکیبی (کمّی-کیفی) با هدف بررسی ناهماهنگی میان CLT و واقعیت‌های آموزشی در بافت آموزش زبان انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی (EFL) در ایران انجام شد. همچنین، این مطالعه در پی شناسایی عواملی بود که بر شکاف میان رویکرد ارتباطی و شیوه‌های آموزشی در ایران تأثیر می‌گذارند. برای دستیابی به این هدف، اساتید و مدرسان دانشگاهی، شامل شرکت‌کنندگان زن و مرد، در این پژوهش مشارکت داشتند. سن شرکت‌کنندگان بین ۲۹ تا ۵۴ سال بود و از طریق نمونه‌گیری در دسترس (غیرتصادفی) توسط پژوهشگر از دانشگاه آزاد تبریز، دانشگاه آزاد تهران (واحد جنوب) و دانشگاه سراج تبریز انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسش‌نامه CLT و سؤالات مصاحبه گردآوری شدند. نتایج تحلیل داده‌ها نشان داد که معلمان با ماهیت دانشجو-محور و تعاملی CLT موافق هستند؛ با این حال، نسبت به اجرای آن در برخی شرایط خاص، مانند کلاس‌های پرجمعیت، تردیدهایی داشتند. اگرچه آن‌ها از اصول بنیادی این روش آموزشی حمایت کردند، تجربیات کلاسی‌شان نشان‌دهنده نوعی احتیاط در به‌کارگیری عملی آن بود. علاوه بر این، پاسخ‌های مصاحبه نشان داد که عوامل زمینه‌ای، طراحی برنامه درسی، روش‌های ارزشیابی، مسائل مربوط به زبان‌آموزان و کمبود آموزش کافی برای معلمان، از مهم‌ترین موانع اجرای این رویکرد به شمار می‌روند. یافته‌های این پژوهش می‌تواند بینش‌های ارزشمندی برای اجرای مؤثر آموزش زبان ارتباطی در آموزش عالی فراهم کند، راهنمایی برای سیاست‌گذاران باشد و به نویسندگان کتب درسی کمک کند.