هدف از یادگیری زبان دوم، ارتباط است و این هدف، مهم‌ترین جنبۀ یادگیری زبان در هر دو زمینۀ انگلیسی برای مقاصد عمومی و انگلیسی برای مقاصد خاص است و در این پژوهش نششان می‌دهد که اضطراب چقدر می تواند بر ارتباطات زبان آموزان تأثیر بگذارد. این مطالعه با هدف مقایسۀ تأثیر خودسنجی و سنجش همکلاسی بر توانایی گفتاری و اضطراب گفتاری دانشجویان انگلیسی برای مقاصد خاص انجام شد. به‌منظور انجام این پژوهش، 60 دانشجوی ترم دوم روانشناسی از بین 90 نفر از دانشجویان دانشگاه آزادِ زنجان برای شرکت در این پژوهش با استفاده از طرح نیمه‌تجربی و مقایسه‌ای انتخاب شدند. این شرکت‌کنندگان، به گروه‌های آزمایشی الف و ب تقسیم شدند. در ابتدای مطالعه، هر دو گروه به آزمون گفتاری PET و پرسشنامه اضطراب گفتاری پاسخ دادند. سپس، آموزش‌ها در هر دو گروه آغاز شد: گروه آزمایشی الف آموزش گفتاری خودارزیابی را دریافت کردند و گروه دوّم آموزش گفتاری را با سنجش همکلاسی آموختند. این دوره هشت هفته طول کشید. سپس، برای بار دوم، آزمون گفتاری PET و پرسشنامه اضطراب گفتاری به هر دو گروه داده شد. در نهایت، نمرات به‌دست‌آمده در این دو ابزار، و در هر دو گروه و در پیش و پس‌آزمون مورد تجزیه و تحلیل و مقایسه قرار گرفت. روش آماری انکوا، , F(1, 57) = 12.43, p = .003نشان داد که برای بهبود توانایی گفتاری و کاهش اضطراب گفتاری دانشجویان انگلیسی برای مقاصد خاص، خودارزیابی از ارزیابی همکلاسی سودمندتر است. این مطالعه، برای هر دو مربیان انگلیسی برای مقاصد خاص و دانشگاهی در اجرای هر دو روش خودسنجی و سنجش همکلاسی، در زمینۀ آموزش گفتاری پیامدهای آموزشی داشته و در نهایت، این پژوهش پیشنهاداتی برای تحقیقات بیشتر ارائه می‌کند.