Document Type : Original Article
Authors
1
General Department of Education, Sistan and Baluchestan Province, Ministry of Education, Zahedan, Iran
2
Department of English Language, Ke.C., Islamic Azad University, Kerman, Iran
3
Department of English Language, Kerman Branch, Farhangian University, Kerman, Iran
Abstract
This study aims to investigate the concept of pragmatic competence as an important feature of communicative ability and its relative neglect in English for Specific Purposes (ESP) courses. Moreover, it aims to explore the efficacy of Task-Based Language Teaching (TBLT) for developing the pragmatic competence of Iranian ESP learners. Sixty Iranian learners of ESP, consisting of 30 males and 30 females at intermediate and upper-intermediate levels, were selected from two language institutes in Zahedan, Iran, using the Oxford Quick Placement Test. They were randomly assigned into an experimental group and a control group, each consisting of 30 learners. A quasi-experimental pretest-posttest control group design was used. The experimental group was subjected to task-based teaching, which was based on the three stages of task-based methodology, namely, pre-task, during-task, and post-task stages, whereas the control group was subjected to traditional teaching. A pragmatic competence test was used as both pre-test and post-test. Results showed that the experimental group showed significant improvement in pragmatic competence, whereas the control group showed little improvement, using paired-samples t-tests. In addition, no statistically significant gender differences were observed in pragmatic competence development, t(28) = -.315, p = .755. The findings revealed that task-based teaching is an effective approach for developing learners’ pragmatic competence. Implications and recommendations are presented.
Keywords
Article Title Persian
تقویت توانش کاربردشناختی از طریق آموزش زبان مبتنی بر تکلیف: شواهدی از زبانآموزان ایرانیِ انگلیسی برای اهداف ویژه
Authors Persian
حجّت مرادقلی
1
ندا فاتحی راد
2
محمد دریجانی
3
1
اداره کل آموزش و پرورش استان سیستان و بلوچستان، وزارت آموزش و پرورش، زاهدان، ایران
2
گروه زبان انگلیسی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران
3
گروه زبان انگلیسی، واحد کرمان، دانشگاه فرهنگیان، کرمان، ایران
Abstract Persian
پژوهش حاضر با هدف بررسی توانش کاربردشناختی بهعنوان یکی از مؤلفههای اساسی توانش ارتباطی و نیز واکاوی کمتوجهی نسبی به این مؤلفه در دورههای انگلیسی برای اهداف ویژه انجام شد. همچنین، این مطالعه در پی آن بود که اثربخشی آموزش زبان مبتنی بر تکلیف را در پرورش توانش کاربردشناختی زبانآموزان ایرانیِ ESP بررسی کند. بدین منظور، ۶۰ زبانآموز ایرانیِ انگلیسی برای اهداف ویژه، شامل ۳۰ مرد و ۳۰ زن در سطوح متوسط و فرا متوسط، با استفاده از آزمون تعیین سطح سریع آکسفورد، از میان دو آموزشگاه زبان در زاهدان، ایران، انتخاب شدند. سپس شرکتکنندگان بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه، هر یک شامل ۳۰ نفر، جایدهی شدند. این پژوهش با بهرهگیری از طرح نیمهآزمایشی پیشآزمون ـ پسآزمون با گروه گواه انجام گرفت. گروه آزمایش تحت آموزش زبان مبتنی بر تکلیف قرار گرفت؛ آموزشی که بر پایه سه مرحله اصلی رویکرد تکلیفمحور، یعنی پیش از تکلیف، حین تکلیف و پس از تکلیف، طراحی و اجرا شد. در مقابل، گروه گواه آموزش را به شیوه سنتی دریافت کرد. برای سنجش توانش کاربردشناختی، از آزمون توانش کاربردشناختی بهعنوان ابزار پیشآزمون و پسآزمون استفاده شد. یافتهها، بر اساس نتایج آزمون تی زوجی، نشان داد که گروه آزمایش در توانش کاربردشناختی پیشرفت معناداری داشته است، در حالی که گروه گواه تنها بهبودی اندک را تجربه کرده است. افزون بر این، نتایج آزمون تی مستقل نشان داد که میان مردان و زنان در فرایند رشد توانش کاربردشناختی تفاوت معناداری وجود ندارد و سطح معناداری بیش از ۰٫۰۵ بود. در مجموع، یافتههای این پژوهش حاکی از آن است که آموزش زبان مبتنی بر تکلیف رویکردی مؤثر برای ارتقای توانش کاربردشناختی زبانآموزان است. در پایان، دلالتها و پیشنهادهایی برای حوزه آموزش و پژوهشهای آتی ارائه شده است.
Keywords Persian
آموزش زبان مبتنی بر تکلیف
توانش کاربردشناختی
انگلیسی برای اهداف ویژه
کنشهای گفتاری
